Willow Levi herinnert zich zuchtend:
"Ehhh yes, there was this one time, at concentration camp, when the
campführer stuck a flute up my vagina. He raped me with it. It was
horrible."
Abraham Moskowitzsch peinst:
"Uhhhhh jaa.... Gedurende 1944 ennehh 1915 zat ik in Dachau, he?
Waar de kampcommandant een gruwel van een man was. Grote hoekige kaak,
gemene ogen. Hij was in staat tot de meest beestachtige zaken. Ehhh ik
kan me herinneren dat wij in onze barak tv zaten te kijken, en misschien
lachten we te hard, ik weet het niet. Ja. Ik kan tot op de dag van vandaag
geen reden verzinnen, maar hij kwam binnen en trapte tegen de tv, die
op de grond kapotsprong. Een vrouw schrok heel hard. Er was gewoon geen
reden."
Abraham Jozef weet ook nog wat tragischs:
"He? Ik kan me iets heel heftigs herinneren in de ziekenboeg van
Auswitschz. We werden daar natuurlijk als vuil behandelt. Een van de patienten
waagde het in opstand te komen tegen die onmenselijke behandeling. In
plaats van hem simpelweg dood te schieten, verkozen de sadisten zijn geest
te slopen. Ze hebben niet gewonnen, nee he? Een zwijgende indiaan heeft
hem in laten slapen, en is toen ontsnapt door een gootsteen door het raam
te gooien. Ik weet niet of hij het heeft overleefd."
Abraham Jesaja herinnert zich:
"Een keer dwong de kampcommandant ons om elkaar op te eten. Maar
wij werden niet gekookt, dus moesten we ons rauw eten. Mensen begonnen
op de tenen, en daar moesten ze urenlang op sabbelen en knagen voordat
het vlees week genoeg werd om een teenbotje af te bijten... en zo ging
dat door. Sommigen hebben dat gewoon niet overleefd, het was vreselijk.
Mijn beste vriend at mij op tot mijn been. Toen stikte hij in mijn dijbeenbot.
Ik voelde veel verdriet, ik kon niet begrijpen hoe hij dat kon doen. Nu
begrijp ik dat hij het gewoon niet meer aan kon zien om zijn beste vriend
op te eten."
Abrahamina Christus was in Auswitzsch vlak voordat het
bevrijd werd door de Duitsers:
"De Polen wisten goed dat de oorlog bijna voorbij was. Ze straalden
nerveusheid uit, en ze werden wreder. Toen het gebulder van de artillerie
hoorbaar werd, besloten ze hun papieren bij elkaar te rapen en te vluchten.
De lafsten meteen, de wreedste dreven ons nog allemaal bij elkaar, en
kruisigden ons op snel getimmerde kruizen. Met spijkers door
de polsen. Daarna goten ze benzine over ons heen en staken ze ons in de
brand. Het deed gruwelijk veel zeer."
Sharon Cohen zucht diep:
"Ja hoe laat je zoiets gebeuren... Het ging allemaal in een roes.
Je stond er niet bij stil dat iemand in staat is een compleet volk systematisch
uit te roeien. Zelfs al sta je de ovens schoon te krabben met de botten
van de doden wil en kan je niet beseffen dat het gebeurde. Maar het gebeurde.
Het moment dat ik het eindelijk begreep was in de assemblagehal van het
kamp. Ik en wat vriendinnen waren jagt-tigers aan het bouwen voor het
rijk. Ik... Ik zag nooit staal aangevoerd worden, ik snapte het niet.
Tot ik het zag. Ze haalden de tanden uit de lijken, en gebruikten dat
als grondstof. Wij bouwden tanks van tanden. Daar stortte ik wel
even in van."
Mick Jagger weet ook nog wel één of twee
dingen:
"Wat zegt u? De holocaust? Ja gelukkig liep het allemaal goed af.
De nazi's waren wel hard, en laks. Als een jood bezweek tijdens het tuinieren
duurde het soms wel uren voordat de ambulance kwam. Ik ben 4 jaar in Auswitschz
geweest, en in die tijd zijn er geloof ik wel tientallen doden gevallen.
De nazi's intresseerde dat niet eens wat! Beesten waren we voor ze. Gewoon
vee. Ik... sorry het valt me moeilijk om hierover te praten."